اگزمای آتوپیک (atopic eczema) یک بیماری مزمن پوستی به همراه خارش است که در کودکان بسیار شایعتر است، اما در هر سنی ممکن است بروز کند. این عارضه به عنوان اگزما و درماتیت اتوپیک (atopic dermatitis) نیز شناخته شده است و شایع ترین نوع درماتیت میباشد.اگزمای آتوپیک (سرشتی) معمولا در افرادی که دارای آسم و تب یونجه (رینیت آلرژیک) هستند بیشتر روئیت میشود. سابقه خانوادگی آسم، اگزما یا تب یونجه در تشخیص اگزمای آتوپیک در نوزادان بسیار مفید است. اگزمای آتوپیک مسری نیست. این عارضه به دلیل تداخل پیچیده ای از عوامل ژنتیکی و محیطی ناشی می شود.

ظاهر اگزمای آتوپیک

کاملا تنوع در ظاهر اگزمای آتوپیک بین افراد وجود دارد. علامت اصلی خارش است و خاراندن پوست موجب ایجاد تغییراتی روی پوست می شود. خارش آزار دهنده و شدید میتواند که خواب فرد را مختل کند. در ایام شیرخوارگی نخستین علایم اگزمای آتوپیک در صورت به شکل ضایعات قرمز رنگ روی گونه ها است و در مراحل بعدی به سایر نواحی بدن گسترش پیدا میکند. پوست ناحیه درگیر خشک و خشن با دانه های ریز آبدار می شود. خارش میتواند منجر به عفونت شود. اگزما را با توجه به سن فرد مبتلا میتوان ارزیابی کرد.

نوزادان

در نوزادان کمتر از یک ساله معمولا اگزما به طور گسترده ای در پوست پخش میشود. ضایعات پوستی اغلب به صورت دانه های ریز در سطح پوست دیده می شود و پوست نوزادان خشک، پوسته پوسته و قرمز با علامت خراش کوچک با ناخن است. لذا ناخنهای کودک را برای جلوگیری از خراشیدگی پوست کوتاه نگه داشت و دستکش دست نوزاد باید کردد.گونه نوزادان اغلب در وهله اول به اگزما دچار میشود. برخی خوراکی ها چنان محصولات لبنی و تخم مرغ و موی حیوانات خانگی، یا پودرهای شستشو از جمله مواد شایع ایجاد کننده اگزما میباشند.

کودکان نوپا و پیش دبستانی

با شروع به حرکت کودکان نوپا، اگزما موضعی تر و ضخیم تر می شود. اگزما در این گروه سنی اغلب بر نواحی مفاصل، به خصوص مچ دست، آرنج، مچ پا و زانو تاثیر می گذارد. همچنین ممکن است ناحیه تناسلی را نیز درگیر کند. با بزرگتر شدن کودک پوست آسیب دیده به دلیل خارش و مالش اغلب خشک و ضخیم تر میشود.

کودکان دبستانی و نوجوانان

درکودکان بزرگتر ، اگزما اغلب بر چین آرنج و زانو تاثیر می گذارد. دیگر مناطق مستعد عبارتند از پلک، نرمه گوش، گردن و پوست سر . اگزما ممکن است موجب ایجاد تاول خارش دار بر روی کف دست، انگشتان دست و گاهی اوقات بر روی پا کند. در بسیاری از کودکان مناطق کوچک سکه مانند پراکنده در سراسر بدن روئیت میشود. این نواحی اگزمایی، خشک، قرمز و خارش دار میباشند و ممکن است با عفونت قارچی اشتباه گرفته شوند. غالبا اگزما در ایام نوجوانی و جوانی رو بهبود می روند.

بزرگسالان

در بزرگسالان اگزمای آتوپیک ممکن است به شیوه های مختلف بروز کند. آنها ممکن است یک الگوی پراکنده اگزمایی داشته باشند، ولی پوست اغلب خشک و سخت نسبت به کودکان است. معمولا بزرگسالان دچار اگزما موضعی مزمن میشوند و این عارضه در دست، پلک، چینها، نوک سینه و یا در تمام این مناطق دیده میشود.

چند نکته

اگزمای آتوپیک بر 15- 20 درصد کودکان و 1- 2 درصد بزرگسالان تاثیر می گذارد و پیش بینی بهبود غیر ممکن است. اگزمای آتوپیک در نوزادان قبل از چهار ماهگی غیر معمول میباشد. اما آنها ممکن است تحت تاثیر درماتیت نوزادی سبوریک یا راش های دیگر قرار گیرند. اگزمای آتوپیک بین سنین دو و چهار بدتر میباشد اما به طور کلی پس از این دوره رو به بهبود میرود.

معالجه

درمان اگزمای آتوپیک ممکن است ماهها و احتمالا سال ها طول بکشد.

- جهت معالجه تقریبا همیشه نیاز به کاهش قرار گرفتن در معرض عوامل محرک است. اگر آلرژن، گل وگیاه و حیوان باشند از نگه داشتن آنها در منزل اجتناب کنید . گرد و غبار می تواند سبب بدتر شدن ضایعات شوند . لذا محل زندگی باید فاقد محلهای تجمع گرد و غبار باشد . محرک عارضه ممکن است مواد آرایشی ، عطر ، اسپریها و دود سیگار باشد . – به طور منظم استعمال مرطوب کننده و گاهی بکار گیری استعمال استروئید موضعی تحت نظر پزشک لازم میباشد.

- در بعضی مواقع ممکن است یکی از موارد بعدی مورد نیاز باشد: آنتی بیوتیک ، آنتی هیستامین ، مهار کننده کلسینورین موضعی مثل کرم پیمکرولیموس (pimecrolimus) یا پماد تاکرولیموس (tacrolimus) ، نوردرمانی ، کورتیکواستروئید خوراکی.

- خاراندن باعث صدمه بیشتر به پوست میشود . به جای خاراندن با فشار دادن پوست احساس خارش را کنترل کنید .

- در اگزما شدید و طولانی مدت ممکن است داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی (immunosuppressive) چون موارد بعدی در نظر گرفته شود : آزاتیوپرین (Azathioprine)، متوتروکسات (Methotrexate) ، سیکلوسپورین (Ciclosporin) .

- از پوشیدن البسه زمخت ، تنگ ، چسبان و پشمی خودداری نمائید . لباسهای نخی وکتانی انتخاب خوبی هستند.

 

 

 

درمان اگزمای اتوپیک چیست؟

1-  اجتناب از مواد محرک پوست و سایر عوامل ماشه کننده، در صورت امکان.

 

2-  نرم کننده ها (مرطوب کننده ها): به منظور پیشگیری از ایجاد التهاب هر روز استفاده شوند.

 

3-  استروئید موضعی (کرم و پماد): اغلب زمانی استفاده می شوند که علایم بروز کرده باشند. 

 

درمان :

 

اجتناب از مواد محرک پوست و سایر عوامل شعله ور کننده بیماری، در صورت امکان...

 

بسیاری از افراد مبتلا به اگزمای اتوپیک بدون هیچ دلیل مشخصی دچار عود علایم در زمانهای گوناگون می شوند. البته گاهش اوقات، عود ممکن است توسط محرکهای پوستی یا سایر عوامل ایجاد شده و یا بدتر شود. معمولا توصیه می شود که:

 

·  در زمان شستشو از صابون استفاده نکنید. زیرا باعث خشک شدن پوست و حساس شدن آن نسبت به محرکها می گردد. به جای آن از جایگزین صابون به همراه نرم کننده استفاده کنید.

 

·  تاجایی که امکان دارد از خاراندن محل اگزما خودداری کنید. برای کمک به این مساله، ناخنها را کوتاه نگه دارید و برای بچه ها از دستکش استفاده کنید. در زمان احساس نیاز به خارش، سعی کنید به جای خاراندن با ناخنها، از مالیدن ناحیه با انگشتان استفاده کنید.

 

·  لباسهایی را که در تماس نزدیک با پوست هستند از جنس نخی (پنبه ای) انتخاب کنید و از مواد محرک پوست مثل پشم اجتناب نمایید. اگر چه احتمالا نرمی لباس بیشتر از جنس آن کمک کننده است. بعضی از پارچه های نرم ساخت دست انسان نیز به خوبی پارچه های نخی (پنبه ای) هستند.

 

·  از گرما و سرمای زیاد دوری کنید، زیرا محرک پوست هستند.

 

·  بعد از شستشوی لباسها با مواد شوینده، انها را به خوبی آبکشی کنید. بعضی افراد معتقدند که برخی از انواع شوینده های بیولوژیک، محرک پوست هستند. اما شواهدی وجود ندارند که استفاده از شوینده های معمولی که به طور رایج استفاده می شوند، باعث بدتر شدن اگزما شود. 

 

گرد و غبار خانگی هم در بعضی موارد می تواند به عنوان محرک عمل کند:

 

 

 

 

 

هیره (کرم ریز) موجود در گرد و غبار خانگی، حشره کوچکی است که در هر منزلی وجود دارد. شما نمی توانید ان را بدون کمک میکروسکوپ ببینید. این حشره اغلب در اتاق خواب و لای تشکها زندگی می کند. بسیاری از افراد دچار اگزمای اتوپیک، به این حشره و گرد و غبار آن، حساس هستند. اگر شما هم از افراد دچار حساسیت و آلرژی هستید باید برای تسکین علایم آن، تعداد این حشرات را در محیط خود بسیار کم کنید. هرچند پاکسازی کامل منازل از این حشره غیر ممکن است و کم کردن تعداد انها در حد لازم نیز کار سختی است. این کار مستلزم نظافت مرتب، استفاده مکرر از جارو برقی و توجه ویژه به اتاق خواب، لباسهای خواب و تشکها می باشد. بنابراین به طور کلی، توصیه نمی شود که در مورد این حشره و گرد و غبار آن کار خاصی انجام دهید. بویژه اگر اگزمای اتوپیک شما خفیف تا متوسط است و با درمانهای معمولی مثل استفاده از نرم کننده ها یا دوره های کوتاه مدت استروئید موضعی قابل کنترل است. ولی اگر شما دچار نوع شدید اگزمای اتوپیک هستیدکه به راحتی درمان نمی شود، ان موقع باید کاهش تعداد این حشرات در منزل را مدنظر داشته باشید.   

 

در بعضی افراد، حساسیت غذایی نیز ممکن است به عنوان محرک عمل کند:

 

 کمتر از 1 نفر در هر 10 کودک مبتلا به اگزمای اتوپیک، حساسیت یا آلرژی غذایی دارند که می تواند علایم را بدتر کند. به طور کلی در بچه های کوچک دچار اگزمای اتوپیک شدید ممکن است حساسیت غذایی به عنوان یک عامل محرک عمل کند. شایعترین غذاهای محرک علایم اگزمای اتوپیک شامل: شیر گاو، تخم مرغ، سویا، گندم، ماهی و غلات هستنداگر شما احتمال می دهید که غذای خاصی باعث بدتر شدن علایم شما می شود، با پزشک مشورت کنید. ممکن است از شما خواسته شود تا فهرست غذاهای خود را به همراه علایم اگزما در دفترچه ای به مدت 6-4 هفته یادداشت کنید. اینکار کمک می کند تا غذاهای حساسیت زا را شناسایی نمایید. گاهی وقتها، اگر غذای محرک شناخته شد، استفاده از رژیم غذایی بدون ان غذای خاص ممکن است در صورت شدید بودن علایم و کنترل نشدن آن با داروها، توصیه شود. اما این کار باید تحت نظر یک متخصص تغذیه انجام شود و تنها در مورد افراد کمی کمک کننده است.  

 

سایر محرکها:

 

سایر محرکهای احتمالی که ممکن است باعث بدتر شدن علایم شوند شامل: استرس، خارش عادتی، گرده گلها و گیاهان، کپک، فضولات حیوانات خانگی،  حاملگی و تغییرات هورمونی قبل از شروع دوران پریود در خانمها می باشند. اجتناب از بعضی از این محرکها ممکن نیست. 

 

 نرم کننده ها (مرطوب کننده ها) ...

 

پوست افراد دچار اگزمای اتوپیک متمایل به خشکی است. در پوست خشک علایم به طور ناگهانی بروز می کنند، التهاب ایجاد شده و لکه های اگزما پدیدار می شوند. نرم کننده ها به شکل لوسیون، کرم، پماد و مواد اضافه شونده به آب حمام، در جهت پیشگیری از خشک شدن پوست کمک می کنند. انها پوست را چرب می کنند و ان را نرم و مرطوب نگه داشته و پوست را در برابر عوامل محرک محافظت می کنند. این مساله باعث جلوگیری از خارش شده و تعداد دفعات بروز علایم اگزمای اتوپیک را کاهش می دهد.استفاده مرتب از مرطوب کننده ها، مهمترین جزء درمان روزانه اگزما است. پزشک، پرستار یا داروساز می توانند در مورد انواع مختلف مرطوب کننده های در دسترس و محصول مناسب پوست شما به شما کمک کنند. شما باید از نرم کننده ها هر زمان که احساس نیاز نمودید، استفاده کنید. می توانید 2 بار در روز یا حتی اگر پوست شما بسیار خشک می شود، چندین بار در روز از آنها استفاده کنید. چند نکته را در مورد استفاده از مرطوب کننده ها به خاطر داشته باشید:

 

·  معمولا پمادهایی که چرب تر و غلیظ تر باشند، موثرتر و طولانی تر از کرمهای رقیق تر عمل می کنند، ولی استفاده از انها کمی مشکل تر است. بعضی افراد با استفاده از پمادهای غلیظ مشکلی ندارند، ولی بعضی هم کرمها را ترجیح می دهند (تعداد دفعات بیشتری باید از کرم استفاده کنند)·  از آنها به طور آزادانه در تمامی سطح پوست استفاده نمایید. مطمئن باشید که دچار سمیت دارویی به علت استفاده بیش از حد نخواهید شد. زیرا این مواد، ترکیبات فعال دارویی نیستند و از طریق پوست جذب نمی شوند.

 

·  از مرطوب کننده ها هر روز استفاده کنید. یک اشتباه رایج این است که استفاده از مرطوب کننده را در زمانی که پوست سالم به نظر می رسد، متوقف می کنند. با این کار، ممکن است لکه های آماده التهاب که قابل پیشگیری بودد، ناگهان پدیدار شوند.

 

·  محصولات نرم کننده گوناگونی مثل ژلهای زمان دوش گرفتن و مواد اضافه شونده به آب وان وجود دارند. از این محصولات می توان از افراد دچار خشکی وسیع پوست بهره گرفت. هرچند در مورد موثر بودن آنها بحث وجود دارد. اگر شما قصد استفاده از این مواد را دارید، به خاطر داشته باشید که از آنها به عنوان مکمل و نه جایگزین کرمها، پمادها و لوسیونهایی که باید به پوست مالیده شود، استفاده کنید. بسیاری از افراد دچار اگزما، نرم کنند های مختلفی را استفاده می کنند. برای مثال در یک فرد معمولی دچار اگزما، ممکن است:

 

§  در زمان دوش گرفتن یا حمام رفتن، یک روغن نرم کننده به آب وان یا دوش اضافه شود که باعث چرب شدن کلی بدن می گردد.

 

§  از یک پماد نرم کننده غلیظ به جای صابون برای تمیز کردن استفاده شود. شما می توانید از این نرم کننده در مناطق خاصی از پوست که خشک هستند، استفاده کنید.§  بعد از اتمام حمام، بهترین کار این است که به جای کشیدن حوله بر روی پوست، آهسته حوله را روی پوست بگذارید و بردارید.

 

§  سپس از یک کرم یا پماد نرم کننده برای قسمتهای خشک باقیمانده پوست استفاده کنید.

 

§  بین دفعات مختلف حمام رفتن، از کرمها، پمادها یا لوسیونها بر حسب ضرورت استفاده نمایید.

 

§  از پمادهای نرم کننده در زمان خواب هم استفاده کنید. 

 

نکته: مرطوب کننده های مورد استفاده برای اگزما، معمولا ملایم و غیر معطر هستند. ولی گاهی بعضی از افراد نسبت به یکی از اجزای آن حساسیت نشان می دهند. این مساله می تواند به جای بهبود، وضعیت پوست را بدتر کند. اگر شما نسبت به این مساله شک دارید، با پزشک خود مشورت کنید. انواع مختلفی از نرم کننده ها با اجزای تشکیل دهنده گوناگونی وجود دارند. استفاده از یک نوع دیگر مرطوب کننده اغلب باعث رفع این مشکل ناشایع می گردد.  

 

هشدار: نرم کننده هایی که به آب وان اضافه می شوند سطح حمام (وان) را می پوشانند و آن را چرب و لغزنده می نمایند. بهتر است که از وسایلی مثل فرش حمام و یا دستگیره های کمکی برای کاهش خطر سر خوردن استفاده کنید. به سایر افرادی که از حمام استفاده می کنند، در مورد خطر سر خوردن هشدار دهید. 

 

 استروئید موضعی (پماد ها و کرمهای استروئید): ...

 

 ترکیبات استروئید موضعی باعث کاهش التهاب پوست می شوند. (داروهای استروئیدی که باعث کاهش التهاب می شوند، اغلب کورتیکواستروئید نامیده می شوند. آنها با استروئیدهای آنابولیک که توسط برخی از بدن سازان و ورزشکاران استفاده می شوند، بسیار متفاوت هستند). استروئیدهای موضعی بر اساس قدرتشان، به 4 دسته تقسیم می شوند: ضعیف، کمی قوی، قوی، بسیار قوی. مثلا کرم هیدروکورتیزون 1%، یک کرم استروئید پرمصرف است و در طبقه دارویی استروئیدهای ضعیف جای می گیرد. هر چه قدرت دارو بیشتر باشد، اثر ان در کاهش التهاب بیشتر است؛ اما به همان میزان خطر بروز عوارض جانبی در صورت مصرف طولانی مدت هم بیشتر می شود.کرمها اغلب در درمان نواحی درگیری از پوست که آب پس می دهند، مناسب هستند. پمادها در مورد مناطقی کاربرد دارند که خشک یا ضخیم هستند. لوسیونها نیز ممکن است در درمان نواحی مودار مثل پوست سر کمک کننده باشند. معمولا یک دوره درمانی استروئید موضعی زمانی به کار می رود که یک یا چند لکه اگزما پدیدار شده اند. شما باید از این داروها تا زمان رفع کامل علایم استفاده کنید و سپس آنها را قطع کنید. در بسیاری موارد، دوره درمانی 14-7 روزه برای از بین بردن لکه اگزما کافی است. در بعضی موارد نیز دوره طولانی تری مورد نیاز می باشد. بسیاری افراد مبتلا به اگزما گاه و بیگاه نیاز به دوره های مختلف استروئید موضعی برای رفع علایم اگزما دارند. تعداد دفعات بروز علایم و تعداد دفعات مورد نیاز دوره های درمان با استروئیدهای موضعی در افرادا مختلف فرق می کند.معمولا از ضعیف ترین استروئید موضعی که قادر به تسکین علایم است استفاده می شود. چنانچه در عرض 7-3 روز بهبودی مشاهده نشد، از استروئید موضعی قویتر استفاده می گردد. برای هر دوره بروز علایم ممکن است از ابتدا از استروئید موضعی قویتر استفاده شود. گاهی اوقات نیز دو یا چند استروئید با قدرتهای متفاوت در یک زمان مورد استفاده قرار می گیرند. برای مثال یک استروئید موضعی ضعیف برای صورت و یک استروئید موضعی قویتر برای لکه های اگزمای نواحی ضخیم تر پوست مثل بازو یا پاها استفاده می شود.

 

 دوره های کوتاه مدت استروئیدهای بسیار قوی به عنوان یک روش جایگزین:

 

 در افراد بالغ، یک دوره کوتاه مدت (اغلب 3 روزه) از یک استروئید موضعی قوی ممکن است برای درمان علایم خفیف تا متوسط اگزما به کار رود. یک استروئید موضعی قوی سریعتر از انواع ضعیف اثر خود را نشان می دهد. (این روش با شیوه های فعلی درمان که استفاده از ضعیف ترین داروی ممکن است، در تضاد می باشد. هرچند مطالعات نشان داده اند که استفاده از داروی قویتر در دوره کوتاهتر می تواند راحتتر باشد و به نظر می رسد که بی خطر هم هست) 

 

درمان کوتاه مدت برای پیشگیری از بروز ناگهانی علایم (درمان آخر هفته):

 

بعضی افراد دچار عودهای مکرر اگزما می شوند. برای مثال یک دوره بروز علایم ممکن است با استفاده از استروئید موضعی به خوبی فروکش کند، اما سپس در عرض چند هفته دوباره بازگردد. در این وضعیت، یک راه انتخابی این است که از کرم استروئید موضعی به مدت 2 روز در هر هفته در مناطق شایع بروز علایم اگزما استفاده کنیم. به این روش، درمان آخر هفته می گویند. این کار با هدف پیشگیری از بروز عود علایم انجام می شود. در طولانی مدت، مقدار کلی استروئید موضعی که به این روش استفاده می شود، کمتر از مقداری است که در صورت بروز عود باید جهت درمان استفاده شود. 

 

چگونه باید از استروئید موضعی استفاده نمود؟‌

 

 استروئیدهای موضعی اغلب یکبار در روز استفاده می شوند (گاهی 2 بار در روز). مقدار کمی از دارو را به صورت نازک و تنها به مناطقی که التهاب دارند، بمالید. (بر خلاف مرطوب کننده ها که به طور آزادانه و به تمام پوست مالیده می شدند). برای اینکه بدانید در هر بار چقدر دارو باید استفاده کنید، از این روش استفاده نمایید.مقداری کرم یا پماد را از تیوب آن خارج نموده و روی انتهای انگشت خود بریزید (از سمت نوک انگشت به طرف اولین چین انگشت. به این مقدار، واحد بند انگشت می گویند. یک بند انگشت از دارو برای درمان محدوده ای از پوست به وسعت دو برابر اندازه کف دست و انگشتان یک فرد بالغ کافی است. به آرامی کرم یا پماد را روی پوست بمالید تا جذب ان شود. سپس دستهای خود را بشویید (مگر ان که دستهای شما هم جزو مناطقی باشند که باید درمان شوند)

 

نکته: فراموش نکنید که همراه با استفاده از استروئید موضعی باید از مرطوب کننده ها نیز استفاده کنید.

 

  استروئیدهای موضعی چه عوارض جانبی دارند؟

 

 دوره های کوتاه مدت استروئید موضعی (کمتر از 4 هفته)اغلب بدون خطر بوده و باعث مشکلی نمی شوند. مشکلات معمولا زمانی بروز می کنند که از این داروها به مدت طولانی استفاده شوند یا دوره های کوتاه مدت از استروئیدهای موضعی قوی مکررا تکرار شوند.نگرانی زمانی شدت می یابد که استروئید موضعی قوی به مدت طولانی استفاده شود. در مورد استروئیدهای موضعی ضعیف بروز عوارض جانبی ناشایع است.

 

·  نازک شدن پوست شایعترین مشکل احتمالی است. این مساله معمولا با قطع دارو برطرف می شود.

 

·  در زمان مصرف طولانی مدت استروئید موضعی ممکن است روی پوست خطوط استریا(مثل علامت تحت کشش بودن)، کبودی، تغییر رنگ (از دست دادن رنگ پوست)و یا کلافه عروق خونی کوچک (تلانژکتازی) به صورت دائمی ایجاد شود.

 

·  استروئید موضعی ممکن است باعث پدیدار شدن سایر اختلالات پوستی مثل آکنه، روزاسه و درماتیت اطراف دهان شده و یا آنها را بدتر نماید.

 

·  مقداری از استروئیدهای موضعی ممکن است از طریق پوست جذب خون شوند. این مقدار معمولا اندک است و باعث بروز مشکلی نمی شود،مگر اینکه از استروئیدهای موضعی قوی به طور مرتب بر روی منطق وسیعی از پوست استفاده شود. نگرانی اصلی در مورد کودکان است که اغلب نیاز به دوره های مکرر استروئیدهای موضعی قوی دارند. این داروها روی رشد کودکان تاثیر می گذارند. بنابراین کودکانی که نیاز به تکرار دوره های درمانی بااستروئیدهای موضعی قوی دارند، باید از نظر رشدشان تحت نظر باشند.

 

 استفاده همزمان از مرطوب کننده ها و استروئیدهای موضعی:

 

به بسیاری ا زافراد مبتلا به اگزما توصیه می شود که روزانه از یک مرطوب کننده و در زمان عود علایم از استروئیدهای موضعی استفاده کنند. در زمان استفاده از هر دو روش، ابتدا از مرطوب کننده روی پوست استفاده کنید. سپس 15 – 10 دقیقه صبر کنید و بعد از استروئید موضعی استفاده نمایید. قبل از استعمال استروئید موضعی، مرطوب کننده باید جذب پوست شده باشد. (در زمان استعمال استروئید موضعی، پوست باید مرطوب یا مختصری چسبناک باشد، ولی خیلی خیس نباشد)

 

 اگر درمان موثر نبود چه باید کرد؟

 

چنانچه علایم اگزما بدتر شد و یا علی رغم درمان با مرطوب کننده ها و استروئیدهای موضعی بهبود نیافت، با پزشک خود مشورت کنید. مواردی که در نظر گرفته می شوند، شامل:

 

 آیا باید استروئید قویتری استفاده شود؟

 

 آیا از نرم کننده ها به مقدار و تعداد دفعات کافی استفاده می شود تا پوست را مرطوب و نرم نگه دارند؟

 

آیا پوست ملتهب، دچار عفونت شده و نیاز به آنتی بیوتیک دارد؟

 

گاهی بعضی افراد نسبت به اجزای به کار رفته در تولید کرم حساسیت نشان می دهند. این مساله می تواند به جای بهتر کردن وضعیت، ان را بدتر کند.در صورتی که علایم شما علی رغم درمان معمول بهبود نیافت حتما با یک متخصص پوست مشورت کنید. 

 

سایر درمانها:

 

پماد تاکرولیموس و کرم پیمکرولیموس داروهایی بودند که در سال 2002 معرفی شدند. این داروها با سرکوب کردن سلولهای ایجاد کننده التهاب اثر خود را اعمال می کنند. (انها تنظیم کننده های سیستم ایمنی بودند که به صورت موضعی استعمال می شدند). انها جزو داروهای استروئیدی نیستند. به نظر می رسد که تاثیر خوبی در زمینه کاهش التهاب پوست ناحیه اگزما داشته باشند. در حال حاضر از انها در افراد بالای 2 سالی که اگزمای انها به درمانهای معمول جواب مناسبی نمی دهد، استفاده می شود. بی خطر بودن این داروها در مصرف طولانی مدت هنوز در حال بررسی است.

 

 قرصهای استروئید: گاهی اوقات در صورتی که اگزما شدید باشد و یا استروئیدهای موضعی خیلی موثر نباشند، به صورت کوتاه مدت استفاده می شوند.

 

درمان در بیمارستان: گاهی اوقات در موارد اگزمای شدید مورد نیاز است. درمانهای مورد استفاده شامل: پانسمان مرطوب، پانسمان بسته استروئید و/یا زغال فعال، نور درمانی و داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی.

 

 شامپوی تار: اغلب برای از بین بردن فلسهای ایجاد شده بر روی پوست سر به کار می رود.

 

قرصهای آنتی هیستامین: گاهی برای تسکین خارش به کار می روند. آنها تاثیر زیادی در کاهش خارش ندارند، ولی بعضی از انواع آنها خواب آور هستند.استفاده از این دارو در زمان خواب می تواند در مورد کودکانی که خارش مانع خوابشان می شود، کمک کننده باشد.

 

 درمانهای سنتی و مکمل:

 

برخی افراد گاهی از داروهای گیاهی استفاده می کنند. شواهد کمی مبنی بر موثر بودن این روشها وجود دارد. البته روی آوردن به این روشها زمانی که درمانهای فعلی در کنترل اگزمای شدید شکست می خورند، قابل درک است. ولی باید در مورد ادعاهای عجب و غریب در مورد موفق بودن چنین درمانهایی که باعث تحمیل مخارج زیادی به بیماران می شود، هوشیار بود.همچنین باید به خاطر داشت که حتی روشهای درمانی که خوب جواب میدهند هم دارای عوارض جانبی هستند. برای مثال برخی داروهای گیاهی چینی عوارض مرگباری دارند.