يک پرز چشايی واحد مسوول حس کردن تلخی و شيرينی است
 
خنده
زبان می تواند پنج طعم مختلف عمده را تشخيص دهد
دانشمندان آمريکايی می گويند توانايی ما برای تشخيص شيرينی از شوری ممکن است در يک دسته واحد از سلول های مستقر در پرزهای چشايی نهفته باشد.

سلول های موجود در زبان چهار طعم اساسی - شيرينی، شوری، ترشی و تلخی- را به علاوه نمک های برخی اسيدها حس می کنند.

اما دانشمندان ساز و کار مورد استفاده اين سلول ها برای تبديل تحريک کننده ها به طعم را درک نمی کردند.

اکنون تيمی از محققان دانشگاه اوهايو به نشريه "اقدامات آکادمی ملی علوم" گفته اند که پيک های شيميايی در اين فرآيند نقش کليدی بازی می کنند.

آنها با مطالعه موش ها متوجه وجود دو پيک شيميايی - يکی برای شيرينی و يکی برای تلخی - در يک دسته واحد از پرزهای چشايی که در عقب زبان قرار دارد شدند.

دانشمندان، پيک شيميايی تلخی به نام "سی سی کی" را چند سال قبل کشف کرده بودند.

اما اين نخستين بار است که آنها مواد شيميايی مسوول درک شيرينی به نام "نوروپپتايد وای" (NPY) را در پرزهای چشايی زبان کشف می کنند.

چگونه می چشيم

پرزهای چشايی - توده های ريزی که روی زبان قرار دارد - خوشه هايی متشکل از 50 تا 100 سلول هستند.

الياف عصبی، هر پرز را به مغز وصل می کنند تا علائم مربوط به طعم ارسال شود، اما تنها معدودی از سلول ها در هر پرز با اين الياف تماس دارند.

بنابراين دانشمندان تصور می کنند که سلول هايی که به الياف عصبی متصل نيستند بايد راه ديگری برای ارسال علائم داشته باشند.

دکتر اسکات هرنس و تيم تحت نظر او معتقدند که پيک های شيميايی "سی سی کی" و "ان پی وای" پاسخ اين معما هستند.

مطالعات آنها نشان می دهد که "سی سی کی" احتمالا به آن دسته از سلول های همجوار، که به الياف عصبی متصل هستند، پيام می دهد که درحال حس کردن يک طعم تلخ روی زبان است، درحالی که "ان پی وای" اين سلول ها را از وجود شيرينی آگاه می کند.

دکرت هرنس گفت: "بهت انگيز بود که می ديديم 'ان پی وای' دقيقا برعکس 'سی سی کی' عمل می کند. اما اين باعث می شود که مغز پيام صريحی از اينکه چه نوع طعمی در دهان است دريافت کند."