رژيم های لاغری مملو از مواد پروتئينی سلامت فرد را به خطر می اندازد
 
 
 (( تنها راه وزن کم کردن اين است که کمتر از نياز خود کالری مصرف کنيد يا از طريق فعاليت بيشتر کالری بيشتری بسوزانيد. توسل جستن به راه حل های فوری و ناموزون ممکن است به سلامت شما ضرر بزند و بعيد است به کاهش وزن دائمی منجر شود)).
 
                                                                                                                                              هلن استرسی
 
مجله "نيچر" فوايد رژيم های لاغری آکنده از گوشت برای عموم مردم را زير سوال برده است.

برای مثال به پيروان رژيم "ول بی اينگ" (Wellbeing)، که مشابه رژيم "اتکينز" است، توصيه می شود تقريبا دو برابر پروتئينی که مصرف آن به طور عادی در غرب مرسوم است بخورند.

اما مجله "نيچر" طی سرمقاله ای اشاره می کند که اين رژيم تنها به شمار کوچکی از مردم کمک می کند.

با اين حال دانشمندان "سازمان تحقيقات علمی و صنعتی مشترک المنافع استراليا" که کتاب "ول بی اينگ" را نوشته اند از مطالعات خود دفاع می کنند.

اين کتاب از ماه مه تاکنون نيم ميليون نسخه در آن کشور فروش داشته و در فهرست پرفروش ترين ها قرار گرفته است.

به پيروان اين رژيم توصيه می شود که 30 تا 35 درصد انرژی مورد نياز خود را از طريق مصرف پروتئين تامين کنند، درحالی که رژيم عادی روزانه در کشورهای غربی شامل تنها 15 درصد مواد پروتئينی است.

مانی نوکس و پيتر کليفتون که اين رژيم را طراحی کرده اند پيشنهاد می کنند که ميزان مصرف گوشت و ماهی هنگام صرف نهار و شام افزايش داده شود.

اين رژيم از اين نظر با رژيم اتکينز متفاوت است که اجازه می دهد مقدار خيلی کمی کربوهيدرات (حاوی نشاسته) مصرف شود و پيروان را تشويق می کند ميوه و سبزيجات زيادی بخورند.

ميزان مصرف کالری

نويسندگان می گويند اين رژيم را با تکيه بر چندين مطالعه مختلف تنظيم کرده اند. در يکی از اين مطالعات که توسط خود آنها انجام شد، 100 زن که اضافه وزن داشتند شرکت کردند.

برای نيمی از زن ها يک رژيم غذايی سرشار از پروتئين تجويز شد و برای نيم ديگر رژيم آکنده از نشاسته.

مجموع کالری هر دو رژيم يکسان بود و زنان هر دو گروه يک اندازه وزن کم کردند.

با اين حال محققان گفتند زنانی که ميزان "ترايگليسرايد" (شاخص مقاومت در برابر انسولين) آنها بالا بود با مصرف پروتئين زياد خيلی بيشتر وزن کم کردند.

مقاومت در برابر انسولين زمانی اتفاق می افتد که بدن نمی تواند به درستی به انسولينی که توليد می شود واکنش نشان دهد که تنظيم ميزان گلوکز خون را دشوار می سازد.

در سرمقاله نشريه نيچر آمده است: "اين رژيم به عنوان يک رژيم لاغری مفيد برای همه تبليغ می شود، درحالی که تحقيقات منتشره حاکی است که برتری آن نسبت به رژيم مملو از کربوهيدرات ها تنها برای گروهی از زنان دارای اضافه وزن که علائم نوعی اختلال متابوليسمی را بروز می دهند صادق است."

پاتريک هالفورد، از موسسه "تغذيه بهينه" در لندن گفت: "مطالعه اصلی در مورد اين رژيم، هيچ تفاوتی در مقايسه با رژيم های متعارف در زمينه کاهش وزن نشان نداد."

'بيشتر فعاليت کنيد'

هلن استرسی، از اتحاديه امور رژيمی بريتانيا گفت مصرف زائد پروتئين قابل توصيه نيست.

وی افزود: "ميزان تناسب پروتئين در يک رژيم لاغری معمولا در حدود 20 درصد است و بايد دست کم 15 درصد آن را تشکيل دهد."

"کربوهيدارت های نشاسته ای مثل نان، غلات، ماکارونی و سيب زمينی بايد بخش اعظم هر وعده غذا را تشکيل دهد زيرا به حس سيری کمک می کند و بايد روزانه دست کم پنج وعده ميوه و سبزيجات خورد."

خانم استرسی افزود: "تنها راه وزن کم کردن اين است که کمتر از نياز خود کالری مصرف کنيد يا از طريق فعاليت بيشتر کالری بيشتری بسوزانيد."

او گفت: "توسل جستن به راه حل های فوری و نامتعادل ممکن است به سلامت شما ضرر بزند و بعيد است به کاهش وزن دائمی منجر شود زيرا همينکه رژيم را کنار گذاشتيد احتمالا به عادات قديمی خود در خوردن برمی گرديد."

 

 
         ترغيب زن به فشار رحم هنگام وضع حمل تاثيری بر طول مدت زايمان ندارد
 
 
 
محققان می گويند ترغيب زن به فشار آوردن بر زهدان هنگام وضع حمل باعث تفاوت چندانی در سرعت زايمان نمی شود و می تواند مشکلاتی بيافريند.

پزشکان دانشگاه تگزاس دريافتند که فشار زن بر زهدان، زمان وضع حمل را تنها کمی کاهش می دهد.

به علاوه نظارت بر وضع سلامتی اين گروه از زنان پس از زايمان نشان داد که احتمال بروز ناراحتی های مثانه در آنها افزايش می يابد.

با اين حال اين مطالعه که نتايج آن در نشريه تخصصی زنان و زايمان آمريکا (Journal of Obstetrics and Gynaecology) منتشر شد زنان را برای تنها سه ماه زير نظر گرفت.

کاهش ظرفيت مثانه

پژوهشگران دانشگاه "مرکز پزشکی جنوب غربی تگزاس" 320 زن را که برای نخستين بار زايمان می کردند و در دوره حاملگی با مشکلی مواجه نشده بودند و به علاوه هنگام زايمان به بيهوشی موضعی نياز پيدا نکردند، مورد مطالعه قرار دادند.

آنها بر طول دومين مرحله وضع حمل، زمانی که گردن رحم کاملا گشوده شده و بچه خروج را آغاز می کند، تمرکز کردند.

نيمی از زنان به طور تصادفی انتخاب شدند و از آنها خواسته شد در جريان درد زايمان برای ده ثانيه به زهدان خود فشار آورند، درحالی که از باقی زنان خواسته شد "فقط آنچه را برايشان طبيعی است انجام دهند".

برای نخستين گروه، دومين مرحله وضع حمل به طور متوسط به 46 دقيقه کاهش يافت، درحالی که برای گروه دوم اين زمان 59 دقيقه بود.

از 320 زنی که در اين مطالعه شرکت داشتند، 128 نفر سه ماه بعد برای آزمايش بازگشتند.

گنجايش مثانه کسانی که هنگام وضع حمل از آنها خواسته شده بود به زهدان خود فشار آورند کمتر از زنان گروه ديگر بود و اضطرار بيشتری برای تخليه ادرار احساس می کردند.

با اين حال، محققان تاکيد می کنند که عملکرد مثانه می تواند در طول زمان به حالت عادی بازگردد بنابراين اين وضع ممکن است دائمی نبوده باشد.

دکتر استيون بلوم، متخصص زنان و زايمان که اين تحقيقات را سرپرستی کرده است گفت: "در اغلب موارد، بهترين کار برای بيمار اين است که آنچه را برايش راحت تر است انجام دهد."

پروفسور کنت لونو، که او نيز در اين مطالعه شرکت داشته است، افزود: "من هنوز آمادگی ندارم بگويم که آيا تغييرات (مثانه) دارای تبعات دراز مدت است يا خير."

"ما نمی خواهيم بيماران را در اين باره نگران کنيم."

دکتر مگی بلات، متخصص زايمان در درمانگاه "رويال ويکتوريا" در نيوکاسل به بی بی سی گفت: "مردم می پنداشتند که تشويق زنان به فشار زائد بر زهدان هنگام وضع حمل کار درستی است."

"اما ما اکنون در حال دور شدن از اين شيوه هستيم تا به زنان اجازه دهيم هر کاری برايشان طبيعی است انجام دهند."

"ما سعی داريم مرحله دوم وضع حمل منفعل باشد و اجازه دهيم سر بچه خود به خود پايين بيايد و بعد زن را تشويق کنيم به خود فشار آورد."

او افزود: "فشار بيش از حد و زودهنگام باعث می شود مادر خسته شود که احتمالا نياز او به کمک برای زايمان را افزايش می دهد."

"همچنين می تواند باعث خستگی بچه شود که آن نيز خطر بروز مشکلات در جريان تولد را بالا می برد."